ریسک مصرف کننده در گزارش آزمون/کالیبراسیون و قواعد تصمیم گیری
ISO 17025:2017 مستلزم آن است که یک قاعده تصمیم بایستی در مورد هر بیانیه انطباق با مشخصات یا استاندارد در گزارش آزمون که توسط مشتریان درخواست می شود اعمال شود. قاعده تصمیم اعمال شده نیز باید سطح ریسک مرتبط با تصمیم را در درجه اول از نظر تصمیم نادرست در نظر بگیرد. عدم قطعیت اندازه گیری بایستی در هر قاعده تصمیم گیری اعمال شده برای نتیجه گزارش شده گنجانده شود.
تعریف قاعده تصمیم گیری
قاعده ای که نحوه محاسبه عدم قطعیت اندازه گیری را هنگام بیان انطباق با الزامات مشخص توصیف می کند.
آزمایشگاهها عمدتا (شش) قانون تصمیم گیری ممکن را وقتی که مشتری درخواست بیانیه انطباق را مطابق استاندارد آزمون یا محدوده تولرانس خاصی را درخواست می کند بکار میگیرند. در بعضی موارد نیز مشتری درخواست انطباق برای انطباق با مشخصات مشتری، مشتری ممکن است تصمیم بگیرد که کدام قواعد تصمیمی باید اعمال شود، در حالی که برای انطباق استاندارد نظارتی، قانون پذیرش ساده شماره 1 اعمال خواهد شد اگر دستورالعملی در دستورالعمل یا رویه های استاندارد تجویز نشده باشد.
را قوانین تصمیم گیری زیر ممکن است برای نتیجه آزمایش زمانی که بیانیه انطباق مورد نیاز است اعمال شود. شرح جزئیات قانون تصمیم گیری و خطر مرتبط با تصمیم نادرست در زیر نشان داده شده است.
1. قانون تصمیم شماره 1: پذیرش ساده با استفاده از عدم قطعیت اندازه گیری
اگر نتیجه اندازه گیری ± عدم قطعیت اندازه گیری در حد تحمل بالا و پایین باشد، مطابقت محسوب می شود. این قانون به این معنی است که وقتی نتیجه آزمایش منهای عدم قطعیت اندازه گیری کمتر از حد تحمل بالایی شود، نتیجه مطابق یا قبول در نظر گرفته می شود. با این حال، برای این مورد، خطر تصمیم گیری نادرست زیاد است. برای اعمال این قانون تصمیم گیری، نسبت عدم قطعیت آزمون (TUR) باید بزرگتر از 3:1 باشد، به این معنی که عدم قطعیت گسترش یافته (U) در حد تحمل باید کمتر از 33 درصد مقدار حد با
